Jednym z nich jest ściągnięcie paczki, zainstalowanie pliku cab na urządzeniu i odpalenie aplikacji na PC z ActiveSync/WMDC.

Innym, według mnie lepszym, jest samodzielna modyfikacja rejestru.
Jeśli nie mamy zainstalowanego żadnego edytora rejestru możemy ściągnąć wersję trial Resco Registry Add-In, lub skorzystać z narzędzia dołączanego do Visual Studio — Remote Registry Editor.

Wartości które nalezy zmodyfikować:
HKLM\Security\Policies\Policies

• „00001001” = 1
• „00001005” = 64
• „00001007” = 144
• „000010023” = 1
• „0000101a” = 1
• „0000101b” = 1

Teraz wystarczy wykonać soft-reset i mamy ściągniętą blokadę.

A dla ambitnych podaję adres do postu na xda-developers.com, z dokładnym opisem tych wartości.

• Wyłącz telefon.
• Naciśnij jednocześnie oba softkey’e
• Wciśnij na około 2 sekundy przycisk właczania.
• Po wyświetleniu komunikatu naciśnij klawisz 0.

zeroconf.zip (1.7 kB)

Kompiluje się pod VS 2008 Express. Pod Mono oraz innymi wersjami Visual Studio tez powinien.

Zeroconf, jak nazwa nam sugeruje, w założeniu umożliwia podłączanie urządzeń sieciowych bez potrzeby konfiguracji. Jednak można go użyć również w innych celach — pozwala on na rozgłaszanie usług dostępnych na poszczególnych komputerach w sieci. Najlepszym przykładem jest tu iTunes i jego protokół udostępniania muzyki (DAAP). Zeroconf (a właściwie implementacja Apple –Bonjour) jest bardzo powszechny w Mac OS, służy np. do udostępniania drukarek, rozmów w sieci lokalnej etc.

Apple wydaje Bonjour pod Mac OS oraz Windows. Linux posiada własną implementację — Avahi (jest dostępny we większości dystrybucji out of the box). W systemach Microsoft istnieje również UPnP, ale nie przyglądałem się za bardzo temu rozwiązaniu.

Kiedy, gdzie i jak używać?

Najciekawszą możliwością jest dla mnie właśnie możliwość ogłaszania usług w sieci. Na przykład mając router wspierający Bonjour możemy wklikać się na stronę zarządzania, bądź podłączyć do niego drukarkę usb, która będzie widziana i obsługiwana bez problemów na jakimkolwiek systemie klienckim.

Ideą zeroconf jest aby użytkownik po podłączeniu do sieci mógł od razu korzystać z dostępnych w sieci usług. Lista możliwych do rozgłoszenia serwisów dostępna jest na stronie dns-sd

A co z Windowsem?

W systemie z Redmond obsługa zeroconf na razie kuleje, jednak widać pewne zmiany. Photoshop CS3 korzysta z Bonjour do szukania serwerów VersionCue, iTunes udostępnia w ten sposób muzykę, safari pokazuje listę serwerów www. Niektóre komunikatory (Skype,Pidgin) korzystają z Bonjour/Avahi umożliwiając komunikację IM w sieci.

Jednak przyzwyczaiłem się do prostego ogłaszania usług znanego z Avahi, gdzie korzysta się z plików *.service (więcej na blogu osx.jogger.pl). Dlatego napisałem prosty program w C#, korzystający z Mono.Zeroconf, który umożliwia używanie plików o takiej samej składni jak w avahi. Za niedługo udostępnię źródło, tylko muszę trochę je poprawić.

Na koniec

Polecam obejrzenie prezentacji (ponad godzinnej) nt. zeroconf: http://video.google.com/videoplay?docid=-7398680103951126462
oraz odwiedzenie stron: zeroconf.org, avahi.org, oraz Apple Bonjour.

using System;
using System.Collections.Generic;
using System.IO;

namespace Nazgul.Helpers
{
    //Enumeracja priorytetów
    public enum LogPriority{
        Exception,
        Error,
        Normal,
        Log
    }

    public class Log
    {
        //Klasa przechowująca TextWriter oraz jego priorytet.
        protected sealed class LogStream
        {
            public TextWriter Out { get; set; }
            public LogPriority Priority { get; set; }
        }

        List<logstream> outs = new List<logstream>(5);      //Lista strumieni
        LogPriority currentPriority = LogPriority.Error;    //Bieżący priorytet
        static readonly Log instance = new Log();

        public static Log Instance
        {
            get{ return instance; }
        }

        //Konstruktory dla singletonu.
        static Log(){}
        Log() { }

        //Funkcja dodaje strumień do kolekcji
        public Log RegisterStream(Stream stream, LogPriority priority)
        {
            if (stream != null)
            {
                outs.AddRange(new LogStream[] { new LogStream() { Out = new StreamWriter(stream), Priority = priority } });
            }
            return this;
        }

        public Log RegisterStream(Stream stream)
        {
            this.RegisterStream(stream, LogPriority.Log);
        }

        public Log RegisterStream(TextWriter tw, LogPriority priority)
        {
            if (tw != null)
            {
                outs.AddRange(new LogStream[] { new LogStream() { Out = tw, Priority = priority } });
            }
            return this;
        }

        public Log RegisterStream(TextWriter tw)
        {
            this.RegisterStream(tw, LogPriority.Log);
        }

        public Log SetPriority(LogPriority prior)
        {
            this.currentPriority = prior;
            return this;
        }

        private void Write(string text)
        {
            foreach (LogStream ls in this.outs)
            {
                if (this.currentPriority >= ls.Priority)
                {
                    ls.Out.Write(text);
                    ls.Out.Flush();
                }
            }
        }

        public Log EndLine()
        {
            this.Write(Environment.NewLine);
            return this;
        }

        public Log Message(string text)
        {
            this.Write(text);
            return this;
        }

        public Log Message(Exception ext)
        {
            //Tutaj należy dodać kod w lepszy sposób opisujacy wyjatek.
            this.Write(ext.ToString());

            return this;
        }
    }
}

Przy okazji blog leży teraz pod subdomeną — blog.nazgul.pl, ale stary adres dalej jest aktualny (przekierowanie)

Po drugie mam zamiar zmienić mojego rejestratora domeny (authinfo już w drodze), na cal.pl, słyszałem trochę pozytywnych opinii, a jest prawie 2 razy tańszy niż nazwa.pl, mam zamiar także zakupić tam serwer, teraz uzywam gościnnie serwera yashke.com, także blog może być niedostępny przez jakiś (mam nadzieję krótki) czas.

Wesolych swiąt!

Porozglądałem się trochę po forach, a szczególnie xda-developers.com, i wybrałem odpowiedni dla mnie ROM (HTC Vanilla Edition). Cały proces przebiega dość szybko, i nie jest zbyt skomplikowany. Zaczynajmy!

Przygotowania

Aby zaktualizować nasz software potrzebujemy:

• Po pierwsze telefonu, najlepiej z naładowaną baterią.
• Komputera z windowsem an pokładzie i zainstalowanym ActiveSyncem.
• Narzędzi odblokowujących telefon: SdaApplicationUnlock i SPV-Services
• Pliku z aktualizacją GSM — http://rapidshare.com/files/50384600/WM6GSMUPDATE.zip
• Pliku z obrazem — można go ściągnąć z któregoś z postów (Możesz także ściągnac WM 6.1, aktualizuje się go dokłądnie tak samo.).
• Programu teraterm.

Aktualizacja telefonu

Połączamy telefon z ActiveSyncem za pomocą kabla (bluetooth nie wchodzi w grę) i uruchamiamy SDApplicationUnlock, klikamy „Remove Lock” i resetujemy telefon.
Następnie kopiujemy i instalujemy na telefonie Cert.cab z archiwum SPV-Services, po czym uruchamiamy aplikację z tegoż archiwum, klikamy „CID Tool”, a następnie „SET CID”.
Gdy operacja przebiegnie pomyślnie wyłączamy telefon i blokujemy w ustawieniach ActiveSynca połączenia za pomocą kabla (File->Connection Settings->Allow USB Connections).
Wchodzimy w tryb bootloadera trzymając przycisk aparatu i wsadzając podłączony kabel do gniazda miniUSB, pokaże się ekran z trzema kolorowymi paskami i napisem „USB” na dole.
Odpalamy TeraTerm i wpisujemy po kolei komendy (bez cudzysłowów): „info 2″ (sprawdzamy czy w wyniku jest fraza „HTCSSuperCID”, jeśli tak można przejść dalej), „format BINFS” i na koniec ResetDevice.
Czekamy aż telefon się uruchomi ponownie (znowu pokażą się kolorowe paski). teraz uruchamiamy RomUpgradeUtility z paczki WM6GSMUpdate, zaznaczamy „I understood…”, kilkamy next, zaznaczamy „I completed”, znowu next i czekamy aż GSM zostanie zaktualizowany (telefon znowu uruchomi się ponownie).
Następnie powtarzamy procedurę ale z plikami z paczki wybranego romu. Po zakończeniu procesu (kilka minut), jeśli wszystko poszło zgodnie z planem, pokaże nam się nowiutki Windows Mobile 6. Gratuluję!
Jeśli chcesz mieć w telefonie T9 ściągnij i zainstaluj odpowiedni plik. Możesz także przejrzeć oprogramowanie zawarte w Extras.zip, ja ze swojej strony polecam HTC Audio Manager, jak dla mnie jest to idealny i prosty odtwarzacz muzyki dla smartphonów.

Wpis jest w dużym stopniu tłumaczeniem tutoriala: http://karhoe.byethost33.com/index.php?option=com_content&task=view&id=21

Ostatnio próbuję uruchomić synchronizację telefonu na Ubuntu, jeśli mi się uda, podzielę się z wami ta informacją ;)

Teraz coś radośniejszego. W najbliższym czasie możecie spodziewać się kontynuacji serii o mikroformatach, bo zamierzam wreszcie skończyć posty leżące na dysku ;)

Czasami tworząc aplikacje internetowe, wymagające dużej wydajności, okazuje się, że wykonywanie jakiegoś kodu od nowa dla każdego odwiedzającego jest nieekonomiczne. Można temu zaradzić umieszczając taki kod w cache (pliku, pamięci ram, bazie danych).

W RoR istnieją trzy tryby buforowania zawartości:

1. Buforowanie całej strony — page cachcing
2. Buforowanie akcji — action caching
3. Buforowanie fragmentów — fragments caching

Page caching

Buforowanie strony polega na dodaniu do swojego kontrolera filtra caches_page, w najprostszym wypadku wygląda to tak:

class MainController < ApplicationController
  caches_page :index, :about
end

Strony index i about zostaną umieszczone w buforze, i z tamtąd będą serwowane użytkownikom.
Tam metoda jest bardzo prosta, lecz jeśli masz na niej jakieś elementy np. zależne od użytkownika, to niestety musisz z niej zrezygnować.

Action caching

Ta metoda keszowania, nie różni sie znacząco od poprzedniej. Do bufora ładowany jest wynik przetwarzania akcji, a szablon jest przetwarzany za każdym razem, więc możemy serwować treść cachowaną i dynamiczną na raz.

caches_action :akcja1, :akcja2

Fragment caching

Jeśli nasza aplikacja używa nie tylko contentu bazującego na URLach (np. związanego z sesjami), musimy użyć trzeciego sposobu buforowania danych. Ten sposób ma jedną zaletę — jest bardzo elastyczny, możemy precyzyjnie zaznaczyć co chcemy buforować, a czego nie, za pomocą znaczników szablonów:

# non-buffered content
< % cache( :action => 'show_post',:id => @post_id) do %>
       # buffered content
< % end %>
# non-buffered content

Tak informujemy framework, że wersja skeszowana jest już niepotrzebna (dotyczy wszystkich trybów cachcingu):

expire_page :controller => 'blog', :action => 'show_post', :id => post_id

Sweeper

Sweeper jest to kod, odpowiedzialny za automatyczne czyszczenie bufora.

class BlogSweeper < ActionController::Caching::Sweeper #klasa sweepera
  observe Blog #Będziemy obserwować kontroler Blog

  #jeśli stworzymy posta, usuń cache
  def after_create(post)
          expire_cache_for(post)
  end

  # jeśli zmodyfikujemy posta, usuń cache
  def after_update(post)
          expire_cache_for(post)
  end

  # ... i to samo jeśli usuniemy
  def after_destroy(post)
          expire_cache_for(post)
  end

  private
  def expire_cache_for(record)
    expire_page(:controller => 'blog', :action => 'show_post', :id => record.id)
    expire_page(:controller => 'blog', :action => 'show_posts')
  end
end

I teraz aby używać naszej klasy dodamy filtr:

cache_sweeper :blog_sweeper, :only => [:create, :update, :destroy]

Na koniec

Po więcej informacji odsyłam do dokumentacji RoR: fragment caching, action caching, page caching, sweeping

Polecam jeszce przejrzenie tego postu, który pokazuje inne podejscie do buforowania w Rubym: Jarmark.org — Wygodny Cache

Mój poprzedni blog oficjalnie zamykam, choć od dłuższego czasu już tam nic nie pisałem.

Będe tu zamieszczał notki głównie o tematyce związanej z projektowaniem i tworzeniem zgodnych ze standardami stron internetowych, oraz programowaniem aplikacji internetowych. Ostatnio zafascynowany jestem RoR, więc, mam nadzieję, dość sporo wpisów będzie poświęconych temu frameworkowi.